Death in the Afternoon Ευρωπαϊκό

Ιστορία

Το Death in the Afternoon δημιουργήθηκε από τον Ernest Hemingway και δημοσιεύθηκε στη συλλογή κοκτέιλ του 1935 'So Red the Nose, or Breath in the Afternoon', όπου διάσημοι συνεισφέροντες μοιράστηκαν τα αγαπημένα τους ποτά. Οι οδηγίες του Hemingway ήταν χαρακτηριστικά περιεκτικές: 'Ρίξτε ένα jigger αψέντι σε ένα ποτήρι σαμπάνιας. Προσθέστε παγωμένη σαμπάνια μέχρι να αποκτήσει το κατάλληλο οπαλίζον γαλακτώδες λευκό. Πιείτε από τρία έως πέντε από αυτά αργά.' Το όνομα προέρχεται από το μη μυθιστορηματικό του βιβλίο του 1932 για την ταυρομαχία, διατηρώντας τις ισπανικές του εμμονές. Αυτό το κοκτέιλ είναι μια αισθητηριακή εμπειρία. Όταν η σαμπάνια συναντά το αψέντι, το ποτό θολώνει—μετατρέπεται από διάφανο πράσινο σε οπαλίζον, γαλακτώδες λευκό—δημιουργώντας ένα στροβιλιζόμενο, σαν σύννεφο εφέ στο ποτήρι. Η γεύση είναι έντονη: γλυκάνισο και αψιθιά από το αψέντι, κομμένα από την οξύτητα και την αφρώδη σαμπάνια. Είναι εκλεπτυσμένο και ελαφρώς επικίνδυνο, όπως ακριβώς η πεζογραφία του δημιουργού του. Όχι για αδύναμες καρδιές. Το Death in the Afternoon απευθύνεται σε λάτρεις της λογοτεχνίας, λάτρεις του αψεντιού και τολμηρούς πότες που εκτιμούν ποτά με προσωπικότητα και ιστορία. Είναι ιδανικό για στιγμές συλλογισμού, συγκεντρώσεις με λογοτεχνικό θέμα και κάθε περίσταση που απαιτεί κάτι δραματικά διαφορετικό. Επαγγελματικές συμβουλές: Χρησιμοποιήστε γνήσιο αψέντι, όχι υποκατάστατα—το εφέ θόλωσης εξαρτάται από αυτό. Ρίξτε τη σαμπάνια αργά για να παρακολουθήσετε τη μεταμόρφωση. Τα 3-5 ποτά που συνιστούσε ο Hemingway θα ήταν ακατάλληλα για τους περισσότερους ανθρώπους· ένα ή δύο είναι αρκετά. Είναι πιο δυνατό από ότι φαίνεται. Η ποιοτική σαμπάνια βοηθά να εξισορροπήσει την ένταση του αψεντιού. Καλύτερα να το πίνετε αργά και στοχαστικά—η βιασύνη αντιβαίνει στον σκοπό. Δεν χρειάζεται γαρνιτούρα· το οπτικό εφέ είναι η γαρνιτούρα.